Tzatziki

Je kunt al je gerechten uit dit blog verpesten. De oven kan exploderen, een barst in je kookplaat door enthousiast roerbakken, maar je hebt je Tzatziki nog. Zelfs een schimmelkorstige kofte wordt eetbaar met dit goddelijke bijgerecht. Als je zegt dat er knoflook in zit en iemand roept dat ‘dat geen zoenen wordt vanavond’, zorg dat je een zwart gazon op je onderarmen hebt, een gouden ketting en de wil om iemand een corrigerende tik te geven. Het is deel van de ervaring.

500 gram Griekse Yoghurt (10% vet).¹
Pakje verse dille van de AH uit het koelschap.
Extra Vierge olijfolie en geen traditional of classico of wat dan ook. Dat is gefilterde lampenolie.
Witte Wijn Azijn
Knoflook drie teentjes.
Komkommer een hele. Koop hem zelf en laat hem niet door iemand meebrengen. Je weet niet waar die is geweest.

Je hebt verder een rasp, een vergiet en die maatlepels nodig. Geen weegschaal of een maatbeker. Zijn hier niet om nitroglycerine te maken, we’re cooking.

1. Pak de komkommer, snijd hem in de lengte door twee. Pak een theelepel om de kern (iets doorzichtiger deel) eruit te lepelen. Ik gooi het meestal weg, want boeiend, maar je kan het ook opeten of met lepel gooien naar mensen of zo. Leg een vergiet boven de gootsteen², pak je rasp en maak kleine stukjes van de komkommer die je in het vergiet krijgt. Verdeel het een beetje, druk het uit met je vuist (wel eerst je handen wassen, viespeuk) en strooi met zout. Laat uitlekken tot ongeveer een half uur.
2. Pak een kom, meng 1EL azijn met 3EL olijfolie en de griekse yoghurt. Roer wat om.
3. Snijd de dille fijn, net als de knoflook. Pas op je handen of gebruik een cool apparaat of zo. Ik oordeel niet. Gooi het door de yoghurt en roer het leuk door.
4. Na 20 minuten wat wachten pak je de komkommer. Voel wat aan of het vochtig is of wat droogjes. Kunt het tussen alles door een beetje uitwringen, maar dan kan het door de tzatziki heen.

Serveer het nog niet met een luxere brood (doe Turks / Naanbrood, die afbak dingen). Want dan is de tzatziki op en heb je geen fallback voor als de kofte nergens naar smaakt. En zit iedereen vol. Want je hebt 3 eetlepels olijfolie door volle yoghurt gekwakt, en vet + eiwit vult. Behalve voor diegene die alles naar binnen schransen.

Kofte

Kofte zijn gewoon gehaktballetjes met een zekere twist, namelijk de kruiden. Denk ik. Ik ben zelf ook nog op ontdekkingsreis en ondanks dat ik hooggeleid ben, wil ik er geen onderzoek aan uitwijden, want ik wil gewoon interessant doen en lekker eten bereiden.

Kleine tip: Koop je kruiden bij de Lidl of Aldi. ’t Is een euro in plaats van die shizzle van de AH voor 3 euro. Zelfde met de olijfolie (Extra Vierge). Tien euro voor een liter. Olie en kruiden, meer niet. Steel anders de voorraad als het niet je eigen huis is. Maar gebruik dat ding tussen je schouders en bedenk of een Nederlandse moeder met 2.5 kinderen uberhaupt meer van kruiden weet dan peper, zout en zakjes knorr³⁴.

500 gr / 1kg lam/rundgehakt afhankelijk van je gezelschap.
Komijn, paprika en peper in gepoederde vorm.
Ui
Knoflook
Olijfolie
Ei (1:1kg gehakt)
Paneermeel naturel, trouwens. Tenzij je wilt dat het naar kroket smaakt.

Ondertussen komt je neef aan rijden in zijn Dodge Ram, je hoort het al van binnen de keuken. Maar je neef woont helemaal niet op het Amerikaanse platteland. Hij sleept niets. Hij woont met zijn vrouw in een buitenwijk in de noordoostpolder. Zijn enige bagage zijn je achterneefjes die hij naar voetbal brengt en die mogen niet (van de wet) eens in de laaddbak. De andere bagage zit op zijn schouders van zijn kantoorbaan. Je hoorde van de buurvrouw dat zijn vrouw klaagt over zijn onderlaakse prestatie– Nee. Zet het van je af. Pak de snijplank, snijd de ui, de knoflook. Pak het gehakt. Dat pratend, lamenternd gezelschap buiten heeft hier niets mee te maken. In Kofte hoort liefde en aandacht.

Meng alles door het gehakt heen, kneed het. Als het er niet gekruid genoeg uit ziet, voeg meer toe. Dan als laatste wat ei en wat paneermeel. Pak na een half uurtje in de koelkast kleine stukken, draai er balletjes van. Vraag een neefje of nichtje, beetje bonding time. Iedereen doet het anders om je een plezier te doen of zo.

Pak een grillpan, scheut olijfolie en leg de balletjes erin. Druk ze een beetje plat, maar niet teveel. Tussen een schijf en bal in, zeg maar. ‘Hey chef frituur, welke olijfolie heb je nou gepakt?’
‘De extra vierge,’
‘Wat? Nee, dat is voor koude gerechten. Je moet de traditional hebben, die is voor koken. Ik pak het wel even,’ Lucille deed zo’n veel te grote lade open en greep een fles.
‘Deze. Traditional! Dat gebruiken ze daar vast ook wel.’
Ze zette het op het aanrecht neer. Achter haar zag ik de olijfbomen, vlakbij Berat, de plukkers waren bezig en kinderen rapen de aangetaste olijfjes van de grond. Wormen, aangevreten door vogels. Het is voor de lampenolie of voor koken van domme westerlingen. Ze grapten. Ze lachten haar uit. Pesten is een taal zonder woorden. Voor ik het wist had ik de olijfolie tegen de muur gesmeten en met een stem van tien opgefokte mediterrane mannen haar de keuken uitgejaagd.
Het lammetje rook er even aan de olijfolie, maar deed niets. Ik gaf hem een aai over de bol en stak een light cigarette op met een knullige aansteker uit de lade, bij een gebrek aan een gasfornuis (inductie). Ik bood een sigaret aan de lam aan, maar die begreep niets van roken. Ga ondertussen door met de kofte, draai ze regelmatig krokant en bewaar ze in een bak. Zorg dat er geen as bij komt. Negeer het gesnik van Lucille. Leek de hond nou op een lam?

Gevulde Aubergines

Op dit punt overweegt het gezelschap buiten wie je moet aanspreken, hoe ongehoord dat gedrag was, of je misschien in therapie moet dat de politie gebeld moet worden. Maar chef: there is no such thing as bad publicity en Lucille beschreef zichzelf altijd als hoogsensitief, dus wiens schuld was het eigenlijk? Pak een fles Korca uit de koelkast, open deze met je trouwring die je weigerde af te doen na de scheiding of gebruik de rand van het aanrecht en neem een slok om tot bedaren te komen.

Krat aubergines Misschien moet je met de puber van de AH hiervoor vechten, omdat de kratten eigenlijk niet eens van hun zijn. Of je zegt dat je voor hun werkt. Bevestig dat je weet dat roken niet ‘binnen mag’, maar doe er niets mee. Geef hem 5 euro om op te rotten.
Tomaten liefst cherry maar tomaat is tomaat.
Tomatensaus
Ui heb je vast nog over
Knoflook voor de smaak
Gehakt Lam of rund, 500 gram is voldoende.

Rijd met 40 over de parkeerplaats en toeter veelvuldig. Zorg dat de lam ondertussen wel vastzit met een gordel. Houd de ramen open, sigaret in je mond (at all times) en vraag je af waarom je voor elk gerecht weer naar de supermarkt rijdt in je afgetrapt Mercedes. Bel iemand om de oven voor te laten voorverwarmen, maar als niemand opneemt, wacht dan tot je daar bent. 200 graden (celcius) voor de oven. Eigenlijk weet ik niet waarom ik celcius erbij zette, want er is niemand die ooit vraagt of dat Fahenhreit of Kelvin is. Of een koers⁵. Draai of druk de andere knop tot je een icoontje hebt die er leuk bij past. Ik zelf vind die met de ventilator het leukst. Vraag iemand anders dan Lucille((naam berust op toeval. Ik ken helemaal geen Lucille’s)) als je de zoveelste over-engineered oven niet snapt.

Snijd de tomaat in kleine blokjes, zelfde als de ui, de knoflook en breng de gehakt ook weer op dezelfde manier op smaak.
Pak een pan, schuit olijfolie, tik je peuk af in de pan, nee, gomar. Spoel om.
Pan, olijfolie, begin met de ui, en de knoflook in de olijfolie.
Voeg daar later de tomaat aan toe en tot slot het gehakt en de tomatensaus. Je bent vrij te kruiden nog.
Schraap de inhoud van de aubergines: snijd ze in twee en lepel ze uit tot je een leeg omhulsel creert zoals je die zelf bent.
Snijd de aubergine die je lepelde, snijd het, voeg deze toe aan je brouwsels.
Bak het een beetje en vervolgens lepel je de aubergines weer vol met je nieuwe mengsel. Bakpapier, bak, aubergines, olijfolie.
Je hebt een half uur om je zondes te overdenken. Maak een tweede fles korca open en steek de zoveelste sigaret op.

Omgaan met afleidingen

‘Hey maatje,’ een neef van je kwam binnen. Niet die met de ondermaatse bedprestatie en Dodge Ram. Hij haalde een Heineken (geen Korca) uit de koelkast.
‘Lucille is nogal overstuur. Zegt dat je haar keuken hebt gemold, haar dag hebt verpest. Zoiets,’
hij opende de fles met zijn handen. Het is een draaidop en onmannelijk.
‘Ze wilt ook niet dat je binnen rookt, met of zonder een afzuigkap.’ Hij zuchtte en nam een slok. ‘Ze is bang dat de olijfolie door de naadjes onder het laminaat sijpelt, de hele vloer eruit moet straks, alleen maar omdat jij zo nodig moest koken.’
Hij stond letterlijk voor de koelkast met zijn modderige poten in de olijfolie.
‘Ik wilde koken omdat anders Redmar weer zo nodig alleen wilde BBQen met die voorverpakte rommel, iemand anders stokbrood meeneemt, iemand de dips daarvoor en dan eentje een krat pils meeneemt.’
‘Ja, maar dan hadden we dit gezeik niet. Wat zit je daar uberhaupt steeds te schrijven? Je biografie? Niemand boeit het, neef,’ vond hij.
‘Hoe ben jij ook alweer mijn neef?’ vroeg ik.
‘Ik ga met Lucille, al een half jaar, zij is je zus dus zo dan toch?’
Ik sloeg mijn fles Korca door twee en gebruik het scherpe stuk, terwijl ik mijn ‘neef’ bij de kraag vatte en het betere bier tegen zijn hals drukte. ‘Maakt je dat familie? Je prikt hem tegen m’n zus aan en ineens ben je een neef? Een loutere bijkomstigheid van haar lichte zeden en jouw bronstigheid?’
‘Wat lul je? Kom op, laat me gaan!’
‘Okay, okay,’ fluisterde ik in zijn oor en drukte mijn peuk met mond uit in zijn oorgat. Althans, ik probeerde er in de buurt te komen. Hij schreeuwde. ‘Oh, kom op!’ riep ik. ‘Je verpest de sfeer!’ Hij huilde terwijl hij zijn handen tegen z’n oor aanhield. Ik wreef met een hand over mijn gezicht. De aubergine moest voor ongeveer 30 minuten, maar 20 minuten kan ook wel eens. Je moet soms even kijken, maar een timer is handig, omdat je andere dingen tussendoor kunt doen. Ik was die timer vergeten. Het brood moet je straks ook nog afbakken, nog een sigaret. ‘Ik ga de BBQ buiten alvast even aansteken,’ zei ik tegen mijn lieftallige quote-unquote neef.

Buiten waren de mensen stil. Als ik dat had geweten, hadden ze niet buiten hoeven zitten, alhoewel. Bij elke stap zag ik hun ogen een beetje bijspringen, altijd op mij gericht. Het deed me wat, denk ik, want ik zweette ook al had ik het niet warm. Ik ging voor de BBQ, gebruikte de aansteekolie en stak het aan met een sigaret (die ik dit keer wel uit mijn mond haalde). Als het vuur eenmaal loopt, is het een kwestie van wachten tot de kooltjes goed branden. En het beste iemand aanwijzen die zich altijd thuis voelt achter een BBQ, vooral als je zelf nog in de keuken bezig moet.
‘Redmar?’
Ik zag iets in zijn ogen dat ik niet helemaal kon plaatsen, wat ik maar beschouwde als een soort instemming dat ‘ie mij gehoord heeft.
‘Kun je de grill in de gaten? Blaas een beetje hier en daar. Als de aubergines klaar zijn, ga ik de lam grillen,’ niemand reageerde.
‘Mooi!’ Riep ik tenslotte.

Redmar vindt het leuk om zo’n ding in de gaten te houden en bedienen. Liefst zonder shirt aan, want dan kan hij aantonen dat opspattend vet van de speklapjes hem niet deren. Ik ben ondertussen gestopt met tellen hoeveel sigaretten ik ondertussen gerookt heb.

Lamskotelet

Lamsvlees is een goddelijk stuk vlees die vooral in warme streken wordt gegeten, mede door religies een beetje cultuur. Elk volk heeft de primitieve nijging om iets wat schattig is neer te knuppelen en deze op het vuur te gooien. Alles wat klein is, is schattig. Behalve duiven, fuck duiven. In ieder geval heb je een gehele voorgegrilde lam op de kop weten te tikken bij een van je contacten. Wat van de familieleden hebben je bekeken terwijl je zat te pennen en met een stukgeslagen bierfles vlees stond te snijden.
Er werd aangebeld, het was verder stil. Niemand wilde de deur open maken, dus deed ik het. Vier mannen in donkerblauw gele tenue’s, strepen, pistolen en een petje met daarop ‘politie’. ‘Politie,’ zegt een van de heren alsof het een soort pokemon is. ‘Kok,’ zei ik. Ik grijnsde een beetje. Niets breekt het ijs beter dan een beetje humor, maar er was geen ijs, dit was rots.
‘We kregen een melding van een agressief persoon in deze woning.’
‘Ik denk dat u de bovenbuurman moet hebben, die kijkt altijd zo raar uit zijn doppen.’
‘Meneer, dit is een rijtjeshuis.’
‘Ja, haha. Maar dan omgedraaid, de hoogte in,’ ik beeldde het uit met mijn handen: breedte, hoogte.
‘Kunt u ons de weg wijzen?’ vroeg hij.
‘Ja, ik geloof dat het Lucille is. Die raakt altijd hysterisch om niets.’
‘De melding ging om een man. Mogen we even binnen komen?’
Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het begrip man en vrouw tegenwoordig abstracte begrippen zijn en dat een politieman dat hoort te weten, maar ik kreeg de eerste bekeuring voor iets wat ik niet zo goed begreep. In ieder geval werd ik niet veel later in de boeien geslagen, dus ik denk dat iemand de klus af moet maken. Voor wie het nog moet lezen: het vlees is gesneden, je kunt wat spiesjes maken en de rest grillen op de BBQ. Pas op voor eventuele glassplinters. Niets kruiden. Je hebt tzatziki, kofte, de aubergines en vergeet niet het Turks brood! Redmar kan wel grillen. Maar laat hem alsjeblieft niet zijn shirt uit doen!

1. Dat magere spul kan ook, denk ik
2. niet op je hoofd, maar ik geef toe dat het best grappig is
3. niet jij, mam
4. nee ik ben geen 0.5 kind van mn moeder. denk ik
5. of staat 180 echt als een lijn naar beneden bij een draaiknop?

Hoe word ik financieel onafhankelijk?

Leen nooit geld. Nooit, nimmer. Geen lening voor je studie, huis, auto, telefoon of whatever. Zeg je ‘mijn huis’? Mijn christelijke broeder, je hebt een hypotheek of een contract. Jouw iPhone? Die kost 70 euro per maand en raad eens: je hebt een contract. Niet jouw foon, vriend. Heb je een diploma met studieschuld? Je werkt meer uren per maand voor de staat, dan iemand die zijn studiejaren bij zijn ouders woonde en alcohol verloochende. Tijd is geld.

Stel je lost 200 euro per maand af, omdat je een studie wilde bekostigen (met studievertraging) van zes jaar. Je bruto uurloon is 20. Dan werk je feitelijk je eerste 10 uur voor Don Duo. De man die je karige quasi rijkdom beloofde in je armste jaren. Shots, sigaretten, pils, döner en Tinderdates die hetzelfde deden. Is je huur de helft van je maandinkomen? Je werkt twee weken voor een dak boven je hoofd.

Waarom is dit slecht? Omdat je pas respect krijgt voor de waarde van tijd en energie, als je voltijd gaat werken. Wanneer je de eerste maandag van de maand de sirenes hoort loeien, is dat het teken dat je nog maar op de helft bent van je shift voor DUO. Niets testen van sirenes. Het is lunch tijd. Bijna poetisch.

Een compensatie

Hoe lossen wij dit maandbedrag af aan het DUO kartel, zonder ervoor te werken? Met respect voor onze eigen tijd? Door de ‘Nummer 2’ in de baas zijn tijd te doen. Simpel. Je krijgt er weliswaar niet direct betaald voor, want voor zo’n baan had de schrijver zich allang al kapot gesolliciteerd, maar wel om een spirituele middelvinger te geven aan de gevestigde orde. Een simpele 15 minuten per dag, keer vijf werkdagen, maal vier werkweken. Dat is een simpele 100 euro. Je lost de helft van het maandbedrag af door je darmflora. Het is een idee om dit zelfs rechtstreeks over te maken.². Er is dan wel een aannemelijke kans dat er een gevangenis straf op staat. Ook wel bekend als gratis verblijf, maaltijden en enige vorm van arbeid. Je hoeft dan ook niets meer af te dragen, omdat je daar simpelweg het draagvlak niet meer voor hebt. Er is dan wel sprake van een strafblad, drastisch laag inkomen en geen whisky.

De praktische invulling

Ondergetekende zit bij BUNQ als bank. Hoewel de organisatie in klantenservicekringen bekend staat als de faciliterende bank van veel fraudeurs³, heb je met diens premium pakket de mogelijkheid om veel sub-rekeningen aan te maken. Zo heeft de schrijver zo’n rekening die wekelijks een overschrijving ontvangt van de hoofdrekening. Een uitbetaling van de gemaakte loosuren. Eens in de twee maanden wordt daarmee de schuld afgelost, soms extra. Trakteer de homies op een etentje door je pas met Dual-Sim(TM) te koppelen aan je shitrekening. Bedank dan wel dat je hebt gepoept voor de homies en voor de staat hebt gewerkt. En morele corruptie is misschien beter aan de staat besteed, dan de homies. Bro’s before ho’s, heren. Of chicks before dicks, dames. Genderfluids voor genderfluids, non-binairen.

1. niemand leest dit over studieschuld, toch?
2. Noem jezelf artistiek en je hebt gratis exposure. Dubbel winst!
3. omdat rekeningen openen dus erg makkelijk is

‘Ik zei toch dat we papieren bekers hadden moeten halen!’ Zei de aanhang van de waard. ‘Dat had niet veel uitgemaakt,’ antwoordde hij sober. Ik geloof dat ik op de achtergrond Sky-Radio hoor, maar het zou ook zomaar een vooraf gegenereerde Spotify Playlist kunnen zijn. ‘Je luistert ook nooit als ik wat te zeggen heb!’ Het gekibbel ging voort en ik zag het keffertje in de hoek. Het keffertje die eerst enthousiast was, leek ineens overrompeld door iets wat veel zwaarder was dan hemzelf. Hij ademt hevig, alsof hij elk moment op kooktemperatuur zou komen en zijn maaginhoud gutst naar buiten. De plas trekt in de diepe v-voegen van het laminaat, en trekt donkerbruine strakke lijnen over het lichte hout (volgens mij was het de Krono Original Variostep). In een blinde moederlijke paniek staat het baasje op, de snelheid trapt tegen de onderkant van de tafel en de overige glazen kinkelen rinkelend en met een hoop gekletter op de grond. Meer koffie(die goedkope van de Hema), Freeway Cola en wat water komen samen. Het tapijt is veranderd in een moeras en het loopt aan de zijkant over. Het begin van een meertje, misschien een zee. Een klein stukje kaas (een echte Goudsche, meen ik) ligt in het midden van dit begin van een nieuw waterschap.

Ook vanaf hier loopt de V-Groeve vol, een nieuwe loodrechte rivier (kanaal eigenlijk) loopt langzaam vol en naar voren. En deze rivier lijkt rustig doch zeker te stromen om zich te herenigen in dezelfde groeve als wat het keffertje eerder heeft geschapen. Soms lijkt het alsof het stopt, maar dan gaat het weer net een stukje verder. De bevingen van het gestamp en misschien de vibraties van de luide mannenstemmen, zorgen voor leven op deze nieuwe planeet. Ik zie mezelf rennen in het voorste puntje van de koffiecolastroom, terwijl jij aan de andere kant wacht tot we elkaar in de armen kunnen sluiten. Het gedonder van de stemmen, de inslagen en bevingen van al dit ontstane natuurgeweld en toch denk ik, nee. Weet ik zeker, dat we elkaar gaan vinden terwijl deze hele wereldverjaardag (zo heette het groepsgesprek op WhatsApp) lijkt in te storten.

Ik sta op, ‘mensen, het was gezellig, maar ik ga thuis nog m’n belastingaangifte doen,’ zei ik onder deze bulderende reuzen en ik als kleine dwerg. Ik heb m’n best gedaan, denk ik en met een schep ga ik op zoek naar mijn jas in de kapstokberg.

Hoewel ik ooit jaren terug schreef over het belang van baarden (ik was 20), blijf ik genetisch gezien in het gebreke. Ik heb het excuus van NoShaveNovember omarmd om uit te proberen of ik als laat-twintiger vooralsnog de potentie heb ontwikkeld om ‘gewoon een vieze snor’ te laten groeien. Hij was vies. Heel vies. Zeker niet gewoon. Ik wist de gradatie van smerigheid al te voorspellen, maar ik dacht fuck it. We ballin’. Het is de ideale wijze om te leren schijt hebben aan wat mensen denken, maar ook de gemengde reacties op het een en ander. Ik hoef enkel mijn scheermes iets meer te verwaarlozen en het een maandje aanzien.

De reacties varieerden van paupersnor tot aan een ‘Ja, ik vind het leuk’, hoewel ik geneigd was om te denken dat die laatste persoon simpelweg loog. Het maakte me niet uit, want ik omarmde de reacties en bedacht me dat het niet heel veel uitmaakt. Ik wist precies waar ik mijn geld op inzette: vunzigheid. De vieze snor was nodig, want door het contrast komen positieve kanten meer naar voren. Dat was ook een leugen, want iemand die stinkt is nooit knap. Volgens mij.

Bij de ochtendgloren van de eerste dag van december, wanneer de zon later zijn bed uit komt dan ikzelf, sneed het blad van het scheermes de beduchte kutsnor van mijn gelaat af. Ik was gereinigd met de kracht van duizend douches. Maar de maand was nog maar net begonnen en het was tijd om de eerlijke reacties te oogsten: iedereen vond hem vies.

1. betekent: masturberen
2. Ja, dit is één woord
3. dit ook. en het betekent masturberen

Het lot wilde dat ik afstudeerde, dus dat geschiedde. Ik vind het cool daar, dus ik mocht er sindsdien blijven. Ik zou de naam van dit blog geen eer aan doen, als ik mijn eerste salarissen niet stuk zou slaan aan de meest onnozele zaken. Auto’s, computers, kleding, horloges en hoffelijke hoeveelheden whisky. Langzaam verander ik in de hipster die ik vroeger verachtte, terwijl het idee of het woord hipster in de vergetelheid is geraakt. Ik heb zelfs Hario v60 meuk om koffie mee te zetten. Maar als een millenial loop ik tegen het ‘ekte volwassen leef’ aan, als een dronken stumper tegen een uitsmijter van een kroeg. In je hoofd lijkt dat gewoon te kunnen. Toch krijg je te maken met weerstand en een flinke duw, val je en lig je daar gevoelloos, wat het comfortabel genoeg maakt om eventjes de lege lucht in te staren en tot bezinning te komen.

Je realiseert je alles dat je nog doen moet. Je moeder bellen, de belastingaangifte, drie meetings op een maandag. Een overhemd die nog gestreken moet worden daarvoor. Ergens moet je nog genoeg sporten, juist eten, verhuizen, een levenspartner vinden, kinderen krijgen en wat vinden van politiek en/of voetbal. Je schrikt wakker, vraagt je af of het een droom was. Dat was het niet, je bent volwassen voor de rest van je leven. Jeugd is een haven achter je, die steeds kleiner wordt tot het verdwijnt achter de horizon. Dan moet je nog ergens heen. Een koers om de zeilen voor bij te stellen, hopende dat je aankomt op een goede bestemming. Terwijl je wat rotsen, ijsblokken, somalische piraten en hoge gasrekeningen ontwijkt. Dat is zo ongeveer het enige uitgangspunt: niet stranden, niet zinken. Misschien dat we dan eens ergens komen.

Was dat een goede alinea? Ik mag het hopen. In een laatste ‘ fuck it, ik heb geld en tijd’ bui, heb ik mij ingeschreven bij een schrijversvakschool. Ze vroegen mij om een motivatie. Mijn antwoord was dat ik altijd wel iets met schrijven had en mijn vaardigheden daarin wilde ontwikkelen. Ook dat dit desolaat stuk webstek bestond en ik daar graag weer leven in wilde pompen. Mensen die zeggen dat ik er ‘meer mee moest doen.’ Het verzoek werd ingewilligd en denk ik dat ik voorlopig op die koers blijf zitten. Gewoon om te weten of ik zou stranden of aanmeren bij iets moois. Ik wist niet dat ik verliefd zou raken op poezie, maar het gebeurde. Als een lieftallige deerne waarvan je eerst jezelf en anderen overtuigt dat het een feeks is en er ineens oud mee wil worden.

In 2019 maakte ik de stiekeme belofte een platform ’te bakken’, om daar proza (zoals dat mooi heet) en zo te publiceren. Dat is een recorduitstel gebleken, want het was nog geen drie uur werk. De PP-afdeling (proza-en-poezie, ik zeg het maar even voor de smeerlappen onder ons) bevindt zich op enpitsu.nl. Hoe of wat ik dit aan de man wil brengen, is nog iets waar ik mee worstel. Ik zal er wel een antwoord op vinden, gaandeweg. Maar tot dan is het wederom: schrijven, schrijven, lezen en dan nog meer schrijven.

Cheers, beste lezer. <3

Maar goed, hoe is het met jou? Kan veel veranderd zijn in een half jaar tenslotte. Jij persoonlijk, wat je denkt en vindt, je omgeving, je gezondheid. “Druk”. Nou, mooi. Dan zal het wel goed gaan.

Ondergetekende zal binnenkort gaan afstuderen, althans dat is de bedoeling. Als het zo zwaar is als ik mensen hoor zeggen, weet ik niet of ik naast het schrijven van een scriptie nog zin ga hebben in andere dingen te schrijven. Het is en blijft een verkapte ambitie. Niet zo’n eentje als die ideale kroeg die je met je maten wil openen. Ook niet dat je ‘ooit nog een instrument wil leren spelen’, nadat een persoon de sfeer naar zich toe trok door Wonderwall op gitaar te spelen. Iedereen weet dat je liegt. Wanneer je zegt dat je schrijft, interesseert niemand het genoeg om het in twijfel te trekken. Wanneer le femme je vraagt wat je dan schrijft, steek je een sigaret op, kijk je haar diep in de ogen en zegt “wat mijn ziel tijdens een crise existentielle me ingeeft”.

Probeer maar eens, het werkt niet. En waarschijnlijk krijg je gezeik dat je binnen niet mag roken. Dan moet je naar buiten waar het waait en nat is, ineens is de crise existentielle er weer en heb je brandstof om weer te schrijven. Mocht je je in alle eerlijkheid afvragen of m’n blog echt helpt met scoren, dan is m’n antwoord: geen idee. Ik denk niet dat het iemand over de streep trekt, dat moet ik nog steeds zelf doen. Geen enkele dame vroeg me achteraf hoe het was of dat ik nog een keer de uitgaansdriehoek wil uitleggen. Het is altijd “waar denk je aan?”, alsof vrouwen denken dat wij mannen filosofisch, alwetend of romantisch zijn nadat we ons kruit hebben verschoten. Verder dan “niets”, “ik moet gaan”, “Hitler had maar een testikel” of “ik weet denk ik hoe ik de TV kan fixen” komt het niet.

Ik realiseer me dat ik ruim een jaar terug precies hetzelfde maar dan beknopter schreef. Hoe mijn blog een unique selling point zou zijn. Toen schreef ik overigens ook dat ik meer wilde gaan schrijven. Volgens mij leef ik in een soort cyclus. Maakt niet uit, nog een rondje in de draaimolen des levens kan geen kwaad. Ik wil nog steeds iets meer en wat serieuzere dingen gaan schrijven. Het punt is dat de serieuzere dingen of andere formats niet echt gaan passen binnen het idee en uitstraling van Nogsteedsnietrijk zelf. Ik ben een platform aan het bakken die onderdeel is van deze blog. Ben nog niet helemaal uit over de indeling, alleen de beleving zal dichterbij het lezen van een boek liggen dan een website. Het schrijven van een boek, waar ik het vorig jaar ook over had, zal daar mede op worden gepubliceerd.

Hiervoor heb ik nog geen concrete afspraken met mezelf gemaakt. Het maken van concrete afspraken of “het komt wanneer het komt” zijn beide geen effectieve manieren. Een hobby uitoefenen is lastig als je er geen zin in hebt, dat laat zich overigens ook weer zien in mijn schrijfwerk. Maar laten we er maar van uitgaan dat het aankomend kwartaal een interessante gaat worden. Ondanks alle huidige lijkende “maatschappelijke krankzinnigheid”, gaan we een leuke tijd tegemoet.

Santé.

Stannis was een van mijn favoriete characters, maar verloor omdat hij teveel luisterde naar die feeks (Melisandre). Zijn strategisch inzicht was in de realiteit niet zo goed en straight to the point. Dat of Sir Devos durfde zich niet uit te spreken over de waarheid. Natuurlijk gaat de serie niet om het voeren van oorlog en bloedvergiet. Voor een Baratheon is het echter zijn sterkste punt en oorlog is ook een vorm van diplomatie.

We gaan even terug naar het moment dat Tywin nog in het noorden zit. Robb Stark is goed bezig tegen de Lannisters en het neemt nogal wat tijd en energie van Tywin in beslag. De timing van Stannis is daarom niet slecht, alleen de uitvoering was matig en risicovol.

Blackwater Bay

Stannis of huize Baratheon had een fucking grote vloot. De hoofdstad heeft amper boten. Hij besloot hierop voort te bouwen, alleen maar om alles te verliezen door Wildfire. Doortastend probeert hij er nog wat van te maken en het leek alsnog goed te gaan. Tot Tywin arriveert. Tja, zo doe je de naam Baratheon geen eer aan. Net als Jeoffrey “Baratheon”. Sta me toe de man naar de overwinning te adviseren.

Op de kaart zien we Blackwater Bay. Dit vormt de enige verbinding van King’s Landing met de zee en het buitenland. We laten Stannis gewoon een maandje of twee eerder beginnen. Met een dominante vloot kan je eenvoudig op maritieme wijze dicteren wat er in die wateren gebeurt. De import en export van King’s Landing en anderen onder het bewind kan daarmee simpelweg worden stilgelegd. Schepen van anderen kunnen er niet uit of in, zonder dat ze zich er door heen moeten worstelen. Een grote commitment, de boten kunnen minimaal worden belegerd. Immers had hij toch genoeg man en een grote “fuck you” vloot, dus waarom niet? De toe- en afvoer van King’s Landing is geblokkeerd. Geen idee wat er normaal verscheept wordt, maar nu niks meer. Maar boeiend: 1-0 voor Stannis. Overigens de eerste (op de Greyjoys na) die boten gebruikt voor andere dingen dan transport.

Schijt Stannis in het bos?

Wat niet in de serie aan bod komt is de locatie van Storms’ End. Dit is een kasteel gelegen ten zuiden van King’s Landing. Vanaf hier vaarde Stannis toen naar King’s Landing. In principe is een heel gebied ten zuidoosten van King’s Landing het territorium van Stannis Baratheon. Wanneer we op de kaart kijken, zien we King’s Wood. Dat is een groot stuk bos die voor het grootst gedeelte gelegen is in Baratheon turf. Hier is tevens waar handelsverkeer vanaf de Tyrells samenkomt voordat het naar King’s Landing gaat. Een nieuwe chokepoint is geboren: want wie in het bos zit is lastig te zien. Wie er al zit wordt pas gezien als het te laat is. 2-0 voor Stannis.

Vanaf het zuiden van King’s Landing is er ook een river die tussen de stad en het land stroomt. Het is een ideale scheiding tussen de troepen van Stannis en het stad zelf. We laten Stannis een zooi trebuchets plaatsen, om projectielen van lange afstand naar en over de muur te werpen. Want om magische redenen zijn deze amper gebruikt in de serie en in het laatste en kutste seizoen werd er maar 1 schot met die dingen gelost. Het vertrouwen en het moraal van de bevolking zakt alleen maar verder. De onkwetsbare stad ligt onder vuur en er komt weinig zooi binnen. 3-0 voor Stannis.

De slag om King’s Landing

Met minimale capaciteiten doet Stannis al veel meer dan hij hoopte te doen. Hij doet de voorspellingen van die Rode Feeks eer aan. Alleen hoeft hij haar niet credits ervoor te geven. Tywin Lannister zal er ongetwijfeld aankomen en zal, naast de troepen die naar buiten treden vanaf King’s Landing, de troepen van Stannis willen omsingelen door vanaf de zijkanten aan te vallen. Enige coördinatie vanaf de voorkant zal ook sprake van zijn. Hoewel Blackwater bay voor een groot deel onder controle is van Stannis, kan er wellicht wat troepen van het Westen komen.

Je wil liever niet als leger vanaf drie kanten worden belaagd door je tegenstander, dus Stannis stelt barricades op met graven die de oversteek lastiger maken. Lees: niet onmogelijk. De bedoeling is dat we de vijand moeite laten krijgen met bewegen. Achter deze barricades plaatsen we boogschutters om alvast wat schade te leveren aan het vijandelijke leger. Wanneer deze te dichtbij komen, ruilen boogschutters en infanterie van plek.

Het moment is daar: point-of-contact. De legers van Stannis en Tywin en zo kruizen het zwaard en zijn druk aan het knokken. Vanaf drie kanten belaagd en in het heetst van de strijd klinkt het signaal: de paarden mogen oprukken. In twee delen wordt het oosten en het westen van de verdedigende partij belaagd door frisse, snelle paarden die elke soldaat het flink in zijn broek laat doen. Stannis wijst naar Tywin voor een “1v1”, alleen Tywin zal daar geen zin in hebben en zich terugtrekken. Iets met “geld wint oorlogen”. Leuke uitspraak Tywin, alleen voorlopig sta je goed schaak.

De poorten van King’s Landing staan open, de muren en gebouwen zijn voor een deel verwoest. Stannis weet dat het tijd is om met zijn kameraden de stad te bestormen en zijn zogenaamde neefje omhelzen met een stuk touw. Sir Devos lacht met een Schots accent en de rode vrouw voelt zich genegeerd.

Hoe dan ook, je begeeft je bij het koffiezetapparaat en wacht tot de bonen zijn gemalen en de koffie eruit pruttelt. Of je hebt een soortgelijke machine die niets met bonen doet. In dat geval zou ik een andere baan zoeken. Een collega die jou enigszins aardig vindt komt op je af. Je vindt diegene ook wel aardig, alleen je voelt de vraag al aankomen.

“En? Hoe was je weekend?”

Je weet van deze persoon dat diegene drie kinderen heeft en ongetwijfeld een safari avontuur heeft ondernomen door de Ardennen, met een speurtocht naar de moordenaar van Hello Kitty. Hoe kan je hieraan tippen, terwijl je met een hand in je broek en de andere in een zak chips zat te kijken naar een serie op Netflix?

Dus, je zegt de introverte versie van “voor mij goed, maar ongetwijfeld niet zo vet als de jouwe” namelijk: “Wel goed hoor”.

Niets meer aan doen.

Ik hoor het je afvragen (en terecht): hoe kan een man zó Nederlands zich manoeuvreren in het speelveld dat het buitenland heet? Laat me je vertellen dat Frans Bauer daar absoluut moeite mee heeft. De culinaire opvoeding ging immers niet veel verder dan vernederlandst eten uit het buitenland. Chinees, Indonesisch, Turks (mét poepbacterie ipv zonder). Ik heb die man de pijn in zijn ogen gezien toen hij hoorde dat hij zich moest laten vaccineren voor bepaalde dingen in China. Die pijn was niets toen bleek dat alles wat hij wist over de Chinese keuken in China niet bestond. Het mes stak uit z’n rug en Frans zijn vertrouwen in de hele bevolking was weg. De angst voor en de pijn van naalden is niets met de pijn van verraad.

Maar, Frans Bauer zou Frans Bauer niet zijn, als hij al zijn pijn niet gewoon vergat en z’n grote blije glimlach weer opzette. Van veel zou je mogen zeggen zat het een façade is, alleen onze Frans niet. Duitsers hebben geen humor. Dat heeft hij ook niet nodig, want genoeg vrouwen willen met hem op de foto en een wijntje met hem drinken. Dat, en de NPO betaalt (dus de belastingbetaler) voor zijn expedities naar het buitenland samen met een camera ploeg. Hoewel op zijn Facebookprofiel prachtig staat dat hij CEO is van Bauer Enterprice, kan ik garanderen dat dat bedrijf niet bestaat. Echter is zijn handeltje onderverdeeld in drie verschillende facetten: Concert, Media en Holding en daarbij steekt de NPO ook nog geld in hem. Deze man is een geboren hustler, zoals 50cent. Middelmatige muziek, maar fenomenaal scoren. Alleen Frans Bauer begon niet als een drugsdealer. Althans, dat is wat bekend van hem is, dus echt zeker mogen we er niet over zijn.

Niet alleen is het duidelijk dat onze ‘simpele’ Nederlander de belastingbetaler op laat draaien voor zijn vakanties, maar ook dat de man zijn publiek perfect ingeschat. Niet als André Hazes die, laten we eerlijk zijn, voor eeuwig onder de tafel is gedronken. Alhoewel sterven als muzikant de beste marketing stunt ooit is, bleef Frans Bauer stoïsch en doorwerken. Liet zich niet overmeesteren door genotsmiddelen (zoals Amy Winehouse en Andre) en bleef zich veelzijdig inzetten. Zijn lijst met verschijningen en werken zijn lang, erg lang. Zoals Duitsers kan Frans Bauer hard werken, zijn publiek correct inschatten en brood op de plank krijgen. Frans Bauer doet namelijk niet alleen zingen maar ook:

• Reality TV (Frans Bauer gaat naar China enzo)
• Acteren (Zij het in kabouter plop films voor kinderen)
• Rammstein coveren (link)
• Bami eten
• Zingen in het Duits

Frans Bauer zou ook andere rollen in de geschiedenis en hedendaags fenomenaal kunnen uitoefenen en ongetwijfeld faam kunnen verwerven. Deze man is simpelweg geboren om uitzonderlijk te zijn en nuchter te blijven.

De Inquisitie – zoals te zien in Frans Bauer in China heeft Frans geen moeite met het stellen van vragen en zichzelf uit te drukken in een taal die hij en alle Chinezen maar half begrijpen. Frans Bauer stelt gelijk de juiste vragen, trekt in zijn hoofd de juiste conclusie en doet alsof hij de meningen goedkeurt. Niet wetende dat de ketter binnen een paar nachten uit bed word gelicht en op de brandstapel wordt gesmeten. Niemand zou de folteringen van Bauer verwachten. Als iemand je zou vragen of je “even voor hem had”, weet je dat als niet-bijbel lezer je dagen zijn geteld.

Pooier – Zijn charmes, zijn onschuldige glimlach en het feit dat hij ondernemende kwaliteiten bezit. Weliswaar zou het een labrador onder de pooier zijn tov bulldogs, maar Frans Bauer zou zich ongetwijfeld goed kunnen aanpassen en zijn concurrentie altijd een stapje voor zijn. Frans Bauer zijn Stoicijnse gedrag is duurzaam. Andere pooiers sterven door uit de hand gelopen feuten, genotsmiddelen of bedrijfsongevallen. Frans Bauer wacht geduldig af. Tot de roofdieren klaar zijn met vechten om wat over blijft en als een gier pakt hij de overblijfselen en maakt hij de verzwakte partijen meedogenloos af.

Kastelein – Ik bedoel barman. Mocht je niet bekend zijn met de originele benaming ervoor. Zijn charmes, zijn gevoel voor humor, nuchterheid, gezonde werkethiek en ondernemend inzicht zijn talenten die goed van pas komen bij het runnen van een kroeg. Wellicht dat Frans Bauer moeite zou hebben met het handhaven van de regels en het verwijderen van niet-wenselijke mensen. Ongetwijfeld dat hij hier de juiste mensen voor zou winnen én de belastingbetaler ervoor laat betalen.

De rollen die Frans kan spelen is oneindig, naast de rollen die hij op dit moment al aan het uitoefenen is. Je kan niet van hem verwachten dat hij die andere dingen er ook nog eens bij naast pakt. Hopelijk ben jij als lezer, net als ik, overtuigd van de bekwaamheid en professionaliteit van Frans Bauer heet.

Dus ja. Van de week las ik in het laatste werk van Robert Greene (briljante schrijver, overigens) over het patroon van generaties in een maatschappij. Een oude generatie poogt altijd om conservatief te blijven, weinig te innoveren en meer vast te houden bij principes die voor hen vroeger hebben gewerkt. Mijn generatie, de huidige generatie, is de generatie die actief dingen pogen te veranderen en de nodige posities werven om dat te doen. Niet allemaal, natuurlijk. Zoals ik, ik ben maar een simpele blogger/developer/student/alcoho gelegenheidsdrinker. Niet bepaald een lijsttrekker voor een politieke partij. Ik weet niet of men dat zou willen. En de generatie die na mij komt, is een generatie die alles om zeep zal helpen. Kortgezegd: Kutgeneratie > *Beste generatie* > Oude eigenwijze lamzakken die niets weten. Zoiets.

Mijn generatie staat voor genderneutrale WC’s. Waarbij ik in een kroeg een filosofisch gesprek kan hebben met een *bijna vrouw* terwijl we aan het urineren zijn. Dat je mening alles mag zijn, behalve wanneer het X,Y of Z in een negatief daglicht zet. Voor een kloof graven tussen mensen die zwarte piet zien als slaaf en mensen die zich afvragen wat dat voor gezeik is. Voor een gedachtegoed die alles wat mannen aanraakt ziet als slecht. Dus ook tampons (geen grap, zoek maar op freebleeding).

Maar, verder, was het persoonlijk een redelijk jaar. Als je geen goede voornemens hebt, kan je ook jezelf niet teleurstellen. Echter heb ik kennis mogen maken met weeral goede boeken en goede whisky. Gepoogd om kaarttrucjes te leren, dit pak ik ooit weer op. Ik heb op drie verschillende plekken gewoond. Ik ben gestopt met koffie drinken en sigaretten roken (soort van). Ik probeer te stoppen met bier drinken. Heb m’n rijbewijs eindelijk gehaald, na minimaal 35 uur in een VW Polo te hebben gezeten met een vrouw die rook naar katten. Ik heb 81.000 minuten aan beluisterde muziek op Spotify, waarbij ik 115% niet-mainstream muziek luister. Mijn dubieuze smaak heeft zelfs een algoritme van Spotify gebroken.

Gelezen boeken:

• Skin in the game en Anti-fragile, beide door Nicolas Taleb
• 12 rules for life – Jordan Peterson
• Subtle art of not giving a fuck
• My Life van Oswald Mosley
• 48 Laws of Power en The Laws of Human nature door Robert Greene
• The Sun Also Rises – Ernest Hemingway
• Crime & Punishment – Fyodor Dostoevsky
• Meditations – Marcus Aurelius
• Steppenwolf – Herman Hesse
• In Stahlgewittern en Eumeswil door Ernst Junger (echt een baas, trouwens)
• Werken van Tacitus

Al met al. Het was een goed jaar. Mijn doelen voor aankomend jaar? Goed idee. Voornemens. Dingen waar ik men later over moet teleurstellen, maar het is beter dan niets. Ik ben al een tijdje volwassen, dus ook ik zal deze bagage moeten dragen.

Een boek schrijven. Serieus. Ik ben aan het experimenteren met verschillende ideeën, die volgens het internet enigszins nodig zijn. Het bedenken van een protagonist, een doel. Het komt een beetje in de buurt. Maar binnenkort kan ik gaan beginnen met schrijven. Maak je borst maar nat (mag ik dat nog zeggen in 2019?).

Data verzamelen. De eerste maand ga ik zo precies mogelijk mijn activiteiten loggen en mezelf confronteren waar ik mezelf mee bezig houd. Een man moet een hobby hebben. Het is het waarschijnlijk niet waard, want ik vraag me niet elke dag af waar mijn tijd is gebleven. Ik ben gewoon lui en nieuwsgierig.

Misschien toch maar meer schrijven. Ik doe het te weinig, maar dat verhaal weten we inmiddels wel.

Een elo van 1100~ met schaken. Jullie hebben misschien geen idee wat ik bedoel. Maar ELO is een puntensysteem bedacht om mensen van hetzelfde niveau tegen elkaar te laten spelen. Schaken is namelijk een spel waar je als 900 ELO speler WC papier bent voor iemand van 1000 ELO.

OF

Kaart trucjes leren. Ik ken wat redelijke basics, maar nog niet goed genoeg dat ik het met 10 bier effectief kan doen op feestjes. Want dan weet je dat je iets goed kan. Behalve autorijden. Niet autorijden met drank op.

We kijken wel even hoe het loopt. Hopelijk wordt het jaar 2019 weer gevuld met goed gezelschap, lekker eten, drank, fijne muziek en weer een goed potje zeiken zoals we alleen in Nederland dat kunnen. Proost.